در این خونه باز است همیشه به رویت

وفا نكردي و كردم، خطا نديدي و ديدم
شكستي و نشكستم، بُريدي و نبريدم

اگر ز خلق ملامت، و گر ز كرده ندامت
كشيدم از تو كشيدم، شنيدم از تو شنيدم

كي ام، شكوفه اشكي كه در هواي تو هر شب
ز چشم ناله شكفتم، به روي شكوه دويدم

مرا نصيب غم آمد، به شادي همه عالم
چرا كه از همه عالم، محبت تو گزيدم

چو شمع خنده نكردي، مگر به روز سياهم
چو بخت جلوه نكردي، مگر ز موي سپيدم

بجز وفا و عنايت، نماند در همه عالم
ندامتي كه نبردم، ملامتي كه نديدم

نبود از تو گريزي چنين كه بار غم دل
ز دست شكوه گرفتم، بدوش ناله كشيدم

جواني ام به سمند شتاب مي شد و از پي
چو گرد در قدم او، دويدم و نرسيدم

به روي بخت ز ديده، ز چهر عمر به گردون
گهي چو اشك نشستم، گهي چو رنگ پريدم

وفا نكردي و كردم، بسر نبردي و بردم
ثبات عهد مرا ديدي اي فروغ اميدم؟

ـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ

 ولی داستان عشق و خیانتی که باعث سروده شدن این شعر شد به گوش کمتر کسی رسیده.

من این داستان رو از زبان استاد ادبیات دوره ی پیش دانشگاهیم که  از اساتید دانشگاه هستند شنیدم

و به دلیل زیبا ، غم انگیز و جالب بودن ، این جا برای شما بازگو می کنم .

ــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ

مهرداد اوستا در جوانی عاشق دختری شده و قرار ازدواج می گذارند.

دختر جوان به دلیل رفت و آمد هایی که به دربار شاه داشته ، پس از مدتی مورد توجه شاه قرار گرفته و شاه به او پیشنهاد ازدواج می دهد.

دوستان نزدیک اوستا که از این جریان باخبر می شوند، به هر نحوی که اوستا متوجه خیانت نامزدش نشود سعی می کنند عقیده ی او را در ادامه ی ارتباط با نامزدش تغییر دهند

ولی اوستا به هیچ وجه حاضر به بر هم زدن نامزدی و قول خود نمی شود.

تا اینکه یک روز  مهرداد اوستا به همراه دوستانش ، نامزد خود را در لباسی که هدیه ای از اوستا بوده ، در حال سوار شدن بر خودروی مخصوص دربار می بیند...

مهرداد اوستا ماه ها دچار افسردگی شده و تبدیل به انسانی ساکت و کم حرف می شود.

سالها بعد از پیروزی انقلاب ، وقتی شاه از دنیا می رود ، زن های شاه از ترس فرح ، هر کدام به کشوری می روند و نامزد اوستا به فرانسه .

در همان روزها ، نامزد اوستا به یاد عشق دیرین خود افتاده و دچار عذاب وجدان می شود .

و در نامه ای از مهرداد اوستا می خواهد که او را ببخشد.

اوستا نیز در پاسخ نامه ی او تنها این شعر را می سراید

فقط توباعث شدی که از عالم و آدم بیزار بشم.

 تورو میگم.با همه چی من بازی کردی.زندگی. احساسات...

 دیگه تا عمر دارم نمیزارم پای هیچ دختری تو زندگیم باز بشه.

ازدواج هم نمی کنم.

چون بدجور دلمو لرزوندی.

بعضی ها واقعا لیاقت عشق و محبت رو ندارن

بعضی ها باید تو تنهایی خودشون بمیرن

کسی نباشه که دستشو بگیره

کسی نباشه که صداشو بشنوه

بعضیا خیلی راحت حرف میزنن

بعضیا فقط بلدن حرف بزنن

بعضیا کاش دل داشتن

بعضیا کاش عمل داشتن

همه فقط بلدن از عشق دم بزنن

مثل بعضیا

بعضیا....

من همونم که داد میزدم دوست دارم

حالا خیلی راحت داد میزنم

عزیزم ازت متنفرم

برو خوش باش با هر کی که دوست داری

تو هم برو!!!!!

خیالی نیست...

فقط توباعث شدی که از عالم و آدم بیزار بشم.

 تورو میگم.با همه چی من بازی کردی.زندگی. احساسات...

 دیگه تا عمر دارم نمیزارم پای هیچ دختری تو زندگیم باز بشه.

ازدواج هم نمی کنم.

چون بدجور دلمو لرزوندی.

بعضی ها واقعا لیاقت عشق و محبت رو ندارن

بعضی ها باید تو تنهایی خودشون بمیرن

کسی نباشه که دستشو بگیره

کسی نباشه که صداشو بشنوه

بعضیا خیلی راحت حرف میزنن

بعضیا فقط بلدن حرف بزنن

بعضیا کاش دل داشتن

بعضیا کاش عمل داشتن

همه فقط بلدن از عشق دم بزنن

مثل بعضیا

بعضیا....

من همونم که داد میزدم دوست دارم

حالا خیلی راحت داد میزنم

عزیزم ازت متنفرم

برو خوش باش با هر کی که دوست داری

تو هم برو!!!!!

خیالی نیست...

خیلی تنهامممممممممممم.

دارم دق می کنمممممممممممم.

تنهامممممم گذاشتتتتتتتتتتتتت.

تو را میطلبد عاشقانه

نجوایت میکند شاعرانه

و  دوستت داشته داوطلبانه

بگو که می مانی

بگو که دل تنگی

میدانم که نبودنت حاصل خستگی هاست

و بودن بیش از حد من از دل بستگی هاست

آرام باش عزیزم

آغوش من همیشه برای تو باز است مادرانه

و دوستم داشته باش صادقانه

به خدا عشق به رسوا شدنش می ارزد
و به مجنون و به لیلا شدنش می ارزد

دفتر قلب مرا وا کن و نامی بنویس
سند عشق به امضا شدنش می ارزد

گرچه من تجربه‌ای از نرسیدن‌هایم
کوشش رود به دریا شدنش می ارزد

کیستم ؟ … باز همان آتش سردی که هنوز
حتم دارد که به احیا شدنش می ارزد

با دو دست تو فرو ریختنِ دم به دمم
به همان لحظه‌ی بر پا شدنش می ارزد

دل من در سبدی ـ عشق ـ به نیل تو سپرد
نگهش دار، به موسی شدنش می ارزد

سال‌ها گرچه که در پیله بماند غزلم
صبر این کِرم به زیبا شدنش می ارزد

دلمو   شکستی   حالا هم   ناراحتی  ؟

شنیدم   ناراحت   شدی از حرفی که زدم.

این همه من   ناراحت  شدم یک بار هم تو 

 ناراحت

  باش.

 حق   دارم این حرفو بزنم.

تو که برات مهم   نبود   چرا ...

حالا هم اگه   ناراحت   شدی معذرت.

اما بازم   هیچ خالی   نیست...

ولی باز هم منتظرت هستم

بازم سکوت میکنم

شاید مرحمی باشه

مرحم دل ساده ام

کاش میشد حرف دلمو بگم

کاش...

آدما خیلی فراموش کارن

حتی وقتی هستی یکی دیگه رو در آغوش دارن

زندگی مرگ است ومرگ است زندگی

پس زنده بادا مرگ و مرگ بر زندگی

کاش بمیرم

حتــــــــــــــــــــــــــما بخــــــــــون ضـــــــــــــــــرر

 نمـــــــــــــــیکنـــــــــــــــی

از تو بگذشتم و بگذاشتمت با دگران